زندگی با آدماش برای من یه قصه بود
توی این قصه کسی با کسی آشنا نبود
همه خنجر توی دست و خنده روی لبشون
توی شب صدایی جز گریه ی بی صدا نبود
 
نمی خوام مثل همه گریه کنم
دیگه گریه دلو وا نمی کنه
قصه های پشت این پنجره ها
غمو از دلم جدا نمی کنه
 
قصه ی ماتم من هر چی که بود هر چی که هست
قصه ی ماتم قلبِ خسته ی یه آدمه
وقت خوابه دیگه دیره نمی خوام قصه بگم
از غم و غصه برات هر چی بگم بازم کمه
 
 نمی خوام مثل همه گریه کنم
دیگه گریه دلو وا نمی کنه
قصه های پشت این پنجره ها
غمو از دلم جدا نمی کنه

 از تنگناي محبس تاريكي
  از منجلاب تيره اين دنيا
  بانگ پر از نياز مرا بشنو
  آه اي خداي قادر بي همتا
 
  تنها تو آگهي و تو مي داني
  اسرار آن خطاي نخستين را
  تنها تو قادري كه ببخشايي
  بر روح من صفاي نخستين را
 
   يكدم ز گرد پيكر من بشكاف
   بشكاف اين حجاب سياهي را
   شايد درون سينه من بيني
   اين مايه گناه و تباهي را
 
   آه اي خدا ، چگونه ترا گويم
   كز جسم خويش خسته و بيزارم
   هر شب بر آستان جلال تو
   گويي اميدجسم دگر دارم
 
  دل نيست اين دلي كه به من دادي
   در خون تپيده آه رهايش كن
  يا خالي از هوي و هوس دارش
  يا پاي بند مهر و وفايش كن
 
   از ديدگان روشن من بستان
   شوق بسوي غير دويدن را
   لطفي كن اي خدا و بياموزش
   از برق چشم غير رميدن را
 
  عشقي به من بده كه مرا سازد
  همچون فرشتگان بهشت تو
  ياري به من بده كه در او بينم
  يك گوشه از صفاي سرشت تو
 
  يك شب زلوح خاطر من بزداي
  تصوير عشق و نقش فريبش را
   خواهم به انتقام جفاكاري
   در عشق تازه فتح رقيبش را
 
   آه اي خدا كه دست توانايت
   بنيان نهاده عالم هستي را
  بنماي روي و از دل من بستان
   شوق گناه و نقش پرستي را
 
  راضي مشو كه بنده نا چيزي
  عاصي شود به غير تو روي آرد
  راضي مشو كه سيل سرشكش را
    در پاي جام باده فرو بارد
 
   از تنگناي محبس تاريكي
   از منجلاب تيره اين دنيا
   بانگ پر از نياز مرا بشنو
   آه اي خداي قادر بي همتا