ترا قسم به حقیقت، ترا قسم به وفا

ترا قسم به حقيقت, ترا قسم به وفا
ترا قسم به محبت, ترا قسم به صفا
ترا به ميكده ها و ترا به مستيِ مي
ترا بزمزمهء جويبار و نالهء ني
ترا بچشم سياهي كه مستي آموزد
ترا به آتش آهي كه خانمان سوزد
ترا قسم بدل و آرزو, به رسوائي
ترا بشعلهء عشق و ترا به شيدائي
ترا قسم به حريم مقدس مستي
ترا بشور جواني,ترا به اين هستي
ترا بگردش چشمي كه گفتگو دارد
ترا بسينهء تنگي كه آرزو دارد
ترا بقصهء ليلا و غصهء مجنون
ترا بلالهء صحرا نشسته اندر خون
ترا به مريم خاموش و سوسن غمگين
ترا بحسرت فرهاد و ناله شيرين
ترا بشمع شب افروز جمع سرمستان
ترا بقطرهء اشك چكيده در هجران
ترا قسم بغم عشق و آشنائيها
دلِ چو شيشهء من مشكن از جدائيها
_________________
دانی از زنده گی چه ميخواهم

من تو باشم ... تو ... پای تا سر تو

زنده گی گر هزار باره بود

بار ديگر تو .. بار ديگر تو

باز در چهره خاموش خيال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستی سوزت

 
باز من ماندم و يك مشت هوس
باز من ماندم و يك مشت اميد
ياد آن پرتو سوزنده عشق
كه ز چشمت به دل من تابيد

 
باز در خلوت من دست خيال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستی ريخت
در نگاهت عطش توفان بود

 
ياد آنشب كه ترا ديدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من ديد در آن چشم سياه
نگهی تشنه و ديوانه عشق

 
ياد آن بوسه كه هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
ياد آن خنده بيرنگ و خموش
كه سراپای وجودم را سوخت

 
رفتی و در دل من ماند بجای
عشقی آلوده به نوميدی و درد
نگهی گمشده در پرده اشك
حسرتی يخ زده در خنده سرد